O kosztach zastępstwa procesowego w ujęciu ogólnym pisaliśmy już tutaj:
Koszty postępowania sądowego
Natomiast jak wyglądają koszty zastępstwa w postepowaniu egzekucyjnym, które często jest następstwem postępowania sądowego? Z pewnością żaden pełnomocnik na samych kosztach minimalnych majątku nie zarobi. Dlatego warto umówić się z klientem dodatkowo na określony procent od wyegzekwowanej sumy. Należy jednak pamiętać, że nie może być to sam procent, gdyż jest to niezgodne z przepisami. Zatem ile wynoszą koszty minimalne zastępstwa w egzekucji?
Zgodnie z Rozporządzeniem Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie – stawki minimalne wynoszą w sprawach: egzekucyjnych przy egzekucji z nieruchomości – 50% stawki obliczonej na podstawie § 2, a przy egzekucji innego rodzaju – 25% tej stawki. Przypomnijmy §2 niniejszego rozporządzenia:
§ 2. Stawki minimalne wynoszą przy wartości przedmiotu sprawy:
1) do 500 zł – 90 zł;
2) powyżej 500 zł do 1500 zł – 270 zł;
3) powyżej 1500 zł do 5000 zł – 900 zł;
4) powyżej 5000 zł do 10 000 zł – 1800 zł;
5) powyżej 10 000 zł do 50 000 zł – 3600 zł;
6) powyżej 50 000 zł do 200 000 zł – 5400 zł;
7) powyżej 200 000 zł do 2 000 000 zł – 10 800 zł;
8) powyżej 2 000 000 zł do 5 000 000 zł – 15 000 zł;
9) powyżej 5 000 000 zł – 25 000 zł.
Zatem na pierwszy rzut oka nic prostszego – wystarczy podzielić kwotę wskazaną w §2 przez 2 (50%) lub 4 (25%). Jednakże, rozporządzenie nie określa od jakiej kwoty powinno się liczyć te 25% / 50%. O ile nie ma problemu jeśli chodzi o konkretne kwoty, które mają być wyegzekwowane, o tyle problem pojawia się przy egzekucji świadczeń powtarzających się.
W postępowaniu sądowym WPS przy świadczeniach powtarzających się liczy się jako iloraz liczby 12 oraz kwoty alimentów, czyli roczne zobowiązanie. Pojawia się pytanie czy w ten sam sposób komornicy powinni liczyć WPS w postępowaniu egzekucyjnym, a tym samym od tej kwoty liczyć koszty zastępstwa procesowego. W praktyce jest różnie. Najczęściej stosowane są dwa sposoby obliczeń WPS:
- wskazany powyżej, czyli mamy zasądzone alimenty w wysokości 2000 zł miesięcznie – 2000×12 = 24000 – i to jest nasz WPS – sprawdzamy w tabeli – daje to nam 3600 zł * 25%, czyli koszty zastępstwa procesowego to 900 zł,
- drugi sposób to obliczenie procentu od samej zaległości, czyli np. dłużnik nie płaci alimentów za 3 miesiące (po 2000 zł/miesiąc) – wierzyciel występuje do komornika o egzekucję 6000 zł zaległych oraz alimentów bieżących, w tym sposobie obliczymy koszty zastępstwa procesowego następująco: 6000 – to jest WPS – sprawdzamy w tabeli – daje nam to 1800 zł * 25 %, czyli koszty zastępstwa procesowego to 450 zł
- jest też trzecia opcja, która wydaje się być najbardziej prawidłowa, czyli obliczenie WPS analogicznie do wartości świadczenia, od której obliczana jest opłata stosunkowa dla komornika. Koszty zatem powinno się obliczyć następująco: zaległość 6000 zł + 24000 zł (świadczenia za jeden rok) – daje to nam 30000 zł, czyli ostatecznie koszty zastępstwa procesowego wyjdą identycznie jak w punkcie 1. Lecz w przypadku większych kwot, w zależności od wysokości zaległości – mogą pojawić się niemałe różnice w ostatecznych kwotach.
Na potwierdzenie słuszności poglądu trzeciego można przedstawić poniższą literaturę. W komentarzu do ustawy o kosztach komorniczych Świeczkowski pisze:
Zgodnie z art. 23 ust. 3 u.k.k. w sprawach o egzekucję świadczeń powtarzających się należność główna odpowiada sumie świadczeń zaległych oraz świadczeń za jeden rok, a jeżeli świadczenia należą się za okres krótszy niż rok – sumie świadczeń za cały czas ich trwania. Przepis ten nawiązuje do regulacji zawartych w art. 47 u.k.s.e., ale nie jest wiernym powtórzeniem tych regulacji. Przepis art. 23 ust. 3 u.k.k. nie określa sposobu obliczania całej wartości świadczenia, ale tylko jednego z jej składników, czyli należności głównej. W pozostałym zakresie obliczenie wartości świadczenia w sprawach o egzekucję świadczeń powtarzających się odbywa się zgodnie z art. 23 ust. 2 u.k.k.
i dalej:
Wierzyciel jest obowiązany określić sumę świadczeń zaległych we wniosku, chyba że została ona wskazana w treści tytułu wykonawczego (np. zasądzona przez sąd w wyroku) i wierzyciel domaga się ich egzekucji zgodnie z treścią tytułu wykonawczego. Komentowany przepis przewiduje, że do wartości świadczeń zaległych dodaje się sumę świadczeń za jeden rok, a jeżeli świadczenia należą się za okres krótszy niż rok – sumę świadczeń za cały czas ich trwania. Jest to ustawowa i ryczałtowa metoda określenia wartości bieżących świadczeń powtarzających się. Świadczenia bieżące to świadczenia, które stają się wymagalne po wszczęciu egzekucji.
Jednak praktyka jest praktyką. Każdy komornik określa koszty jak mu się podoba. Jako wierzyciel – możemy kierować wnioski egzekucyjne do tego komornika, który przyzna dla nas najwyższe koszty. Jako dłużnik – możemy złożyć skargę na czynności komornika do sądu i spróbować obniżyć chociaż koszty zastępstwa procesowego. Jak zawsze punkt widzenia zależy od punktu siedzenia.
